Poznaj historię Pisarzowic i jej znaczenie dla regionu.

Sołectwo leży w północno-wschodniej części gminy Miękinia. Pisarzowice leżą w pewnym oddaleniu od głównych tras komunika­cyjnych, przy magistrali kolejowej Wrocław-Szczecin. W obszar sołectwa włączono Piskorzowice, które w wyniku działań wojennych 1945 r. zostały zniszczone w 75 % i nigdy nie podniosły się z ruiny. Zrujnowana wieś w 1940 roku liczyła 32 budynki mieszkalne, w których zamieszkało około 250 osób. Dziś jest zaledwie jeden.

Historyczne nazwy miejscowości:

• 1338 – Shribendorf
• 1353 – Schreiberdorff
• 1786 – Schreibersdorff

Kalendarium:

• 1251 – Wieś wzmiankowana jako uposażenie klasztoru w Lubiążu.
• 1333 – Mikołaj Seifensdorf, opat klasztoru w Lubiążu kupuje wieś Pisarzowice, nadając jej prawa wsi klasztornej.
• 1339 – Król Czeski nadaje wieś Pisarzowice rodzinie von Schel­lendorf, która szczególnie wiernie służyła czeskiemu tronowi. W ich posiadaniu wieś pozostaje do 1431 roku.
• 1431-1479 – Pisarzowice należą do rodziny von Domping, jednak po wygaśnięciu tej linii rodu, wieś wraca pod panowanie klasztoru w Lubiążu i pozostaje pod nim przez prawie 200 lat.
• 1657 – Nie dochował się do czasów współczesnych kościół w Pisarzowicach, jednak musiał być to obiekt na tyle waż­ny, że został wzmiankowany w “Novus Atlas Absolutissimus”.
• 1721 – Mieszkańcy Pisarzowic i sąsiedniego Wilkszyna wspólnie ponoszą koszty wzniesienia i wyposażenia kościoła w Wilkszynie. Fakt ten świadczy o dużej zamożności obu wsi i zapewne dobrze rozwiniętym miejscowym rolnictwie i rzemiośle.
• 1764 – Pisarzowice przechodzą na własność rodziny Pauli, w której posiadaniu pozostają do 1945 roku. W tym czasie wieś przeżywa okres swojego rozwoju gospodarczego, zwiększyła się liczba ludności, przybywa domostw, uru­chomiono nowe warsztaty rzemieślnicze oraz wybudowano cegielnię.
• Opis Pisarzowic z 1845 roku wymienia 57 domów mieszkalnych, 2 młyny, cegielnię produkującą 138 tysięcy dachówek rocznie, hodowlę owiec składającą się z 1008 sztuk zwierząt, 8 rzemie­ślników i kilku kupców.
• 1824 – przez Pisarzowice przeprowadzono tory kolei łączącej Wrocław z Brzegiem Dolnym.
• 1910 – zbudowano nową szkołę, do której chodziły dzieci z pob­liskiego Wilkszyna i Brzezinki Średzkiej.
• 1919 – wyburzono jeden stary młyn, a drugi zmodernizowano, nadając mu napęd elektryczny.

W początkach XX wieku cegielnia Bernarda Pauli poszerzyła a­sortyment, wyrobów o ceramiczne elementy budowlane, sygnując swoją produkcję znakiem “B.P”. Począwszy od lat 20-tych XX wieku, ówczesny właściciel wsi i folwarku, Rudolf Pauli powiększa swoje dobra, by w latach 30­-tych osiągnęły wielkość 119 ha. Na folwarku hodowano bydło rasy wschodniofryzyjskiej, pracowała mieszalnia pasz i młyn zbożowy.

Oprócz folwarku dworskiego istnieją także we wsi małe i średnie gospodarstwa indywidualne, dom ludowy, sklep i piekarnia. Działają dwa warsztaty rzemieślnicze ślusarski, stolarski, szewski i krawiecki. W latach 30-tych powstało w okolicach Piaskowej Górki osiedle jednorodzinnych domów willowych, które częściowo przetrwało do czasów obecnych.

Forma wsi:
Pisarzowice są wsią położoną na wyniesieniu terenu od 109 m n.p.m. na północy wsi, poprzez 121 m n.p.m. w centrum i 108 m n.p.m. na jej południowym skraju. Wieś ulicówka, z zespołem pofolwarcznym w niewielkim oddaleniu na wschód od centrum wsi i z luźną, dość chaotyczną zabudową jej południowych krańców.

Charakter zabudowy:
Zabudowa wsi pochodzi z przełomu XIX / XX wieku, z początku XX wie­ku i z lat 30-tych XX wieku. Domy mieszkalne w północnej częś­ci posadowione są na niewielkich skarpach po obu stronach drogi. Gospodarstwa posadowione są na działkach z częścią gospodarczą i ogródkiem przydomowym. Centralną część wsi zajmują zabudowania mieszkalne i usługowe pochodzące z lat. 20-tych XX wieku. Nieliczne wolnostojące wille o podmiejskim charakterze zajmują płaskie tereny wzdłuż drogi w kierunku Wilkszyna.

Zabytki:
We wsi nie zachowały się obiekty o zabytkowym charakterze, jedynym wyjątkiem jest budynek szkolny pochodzący z 1910 roku. Budynek posadowiony na planie prostokąta, 2 kondygnacyjny, z sygnaturką w narożu i ciekawą ceglano-tynkową dekoracją elewacji, stoi samotnie na początku wsi od strony drogi prowadzącej z Brzeziny.